Yapay zekanın etkilerini inceleyen üç çocuk babasıyım: İşte ebeveynlerin yapay zeka hakkında bilmesi gerekenler

Büyürken, babamla sık sık birlikte yazmak istediğimiz bir hikaye hakkında konuşurduk. Adı “Kimsenin Disneyland'e Gitmediği Gün” idi. Hikayeye göre bir gün hava o kadar mükemmeldir ki, dünyadaki herkes Disneyland'in çok kalabalık olacağını tahmin ederek oradan uzak durmaya karar verir. Ancak onlarla aynı düşünceye sahip olan babam, o sabah yüzümdeki hayal kırıklığını görür ve risk almaya karar verir. Yola çıkarız. Oraya vardığımızda ise park tamamen boştur. Başka hiç kimse ziyaret edecek kadar cesur değildir. Her şey —oyuncaklar, gösteriler, yiyecekler— sadece bizedir.

Bu hikayeyi yazma fikrini çok sevmiştim. Ancak, sıkça olduğu gibi, bir şey yapmak için çok meşguldük. Hayat akıp gitti. Ben büyüdüm ve ikimiz de bunu unuttuk.

Otuz yıl sonra, kendi çocuklarımla (sekiz, beş ve iki yaşlarında) akşam yemeği için ailemin yanındaydım. Bir sebepten dolayı fikir yine aklıma geldi. En büyüğüme bundan bahsettim ve o da her şeyi duymak istedi. ChatGPT'ye başvurduk, ona kaba taslağı verdik ve hikayeyi en sevdiklerimizden biri olan Dr Seuss tarzında yazmasını istedik. Birkaç saniye içinde elimizdeydi. Kızım yüksek sesle okudu ve hepimiz güldük.

Elbette, bu yapay zekanın ürettiği şey mükemmel değildi. Birkaç satır pek mantıklı gelmiyordu; birkaç Amerikanizm araya sızmıştı (“sneakers”, “cinnamon buns”). Ancak o gece kanepede, komutları ince ayardan geçirerek, hikayeyi geliştirerek, daha fazla sahne ekleyerek, onlarca yıldır elimden kaçan bir şeyi yapmak için bu tuhaf yeni yaratıcı ortakla birlikte çalışırken harika vakit geçirdik.